Copyright

Copyright P.Kats. Zonder mijn toestemming mogen mijn verhalen niet gekopieerd worden en/of gepubliceerd worden. Linken mag uiteraard wel.

donderdag 10 oktober 2013

De man met het zwaard

De blog zoals geplaatst op politie.nl.

Het incident is overigens een aantal jaren geleden gebeurd.


10 oktober 2013 - Gezellig samen mBij blog 2 tram RETet mijn collega Kees een dagje ‘op de auto’. Zoveel zaten we niet met elkaar, dus ik verheugde me erop.
Nog geen uur later kregen we de melding dat een gewapende man op het metrostation RET-personeel zou bedreigen. Hij zou een mes hebben, mogelijk meerdere.
Op het metrostation gekomen, namen we beiden uit voorzorg de lange wapenstok mee en spoedden ons naar boven. Daar zagen we een donkere man met een donkere zonnebril die op de grond zat met zijn rug tegen een glazen achterwand. In beide gebalde vuisten had hij een soort stalen punt of priem geklemd, die hij stevig vasthield. Naast hem stond een rugzak waaruit een paraplu in een vuilniszak stak. Althans, dat dachten wij.

Ik sommeerde hem om de wapens te laten vallen en zijn handen te laten zien, maar hij weigerde dit. Hierop sloeg ik hem met de lange wapenstok op zijn handen, maar dit had geen effect. Ik pakte mijn pepperspray en spoot hem in het gezicht. Ik kon niet goed zien of het effect had vanwege de zonnebril, dus gebruikte nogmaals mijn wapenstok op de handen van de verdachte.
Plotseling stond de verdachte op, draaide zich om en pakte bliksemsnel de in de vuilniszak gehulde ‘paraplu’. Hij draaide zich om en haalde met het voorwerp uit naar Kees. De paraplu bleek een houten zwaard te zijn. Hij sloeg Kees naar het hoofd, maar die weerde met zijn arm de slag af. Het zwaard kletterde op Kees’ onderarm en dat leverde een fikse wond op. Vervolgens sloegen wij de verdachte met de wapenstok en gebruikten nogmaals ons busje pepperspray.

Wat ondertussen gebeurde, is met geen pen te beschrijven. Omdat de metro door de RET stilgezet was, hoopten mensen zich op het perron op. Ik denk wel honderd. Veel mensen hadden niet gezien dat de verdachte van plan was iemand van de RET of ons van de politie neer te steken en ook niet dat de verdachte met een houten zwaard de onderarm van Kees haast afhakte. Ze zagen wel veel geweld vanaf onze kant naar de verdachte toe.

De verdachte werd vervolgens vanuit de menigte aangemoedigd om zich te verdedigen en wij werden als mishandelaars en doodslagers gezien. Het was werkelijk angstaanjagend. Gelukkig waren er veel collega's van de RET aanwezig dat ons afschermde, zodat we de verdachte konden overmeesteren, want anders was ik bang geweest dat we door de woedende menigte gelyncht waren. We hadden geen uitweg en konden geen kant op. Ik had me al voorgenomen, en Kees ook, om bij een doorbraak van de menigte de metrobaan op te vluchten en het spoor richting Maashaven uit te rennen.
Er zijn weinig momenten in mijn carrière, en ook in die van Kees, dat ik angst had maar dit was er zo een. We voelden ons even niet in veilig Nederland, maar in een of ander anarchistisch, wetteloos land waar het recht van de sterkste heerst. Wat we niet wisten en beseften, was dat de meldkamer via camerabeelden had meegekeken en met spoed collega’s naar ons had gestuurd. Wat waren wij blij toen een horde collega’s de trappen op kwam rennen en ons ontzette.

Achteraf bleek dat de assistentie drie minuten later al ter plaatse was, maar voor mijn gevoel duurde het een eeuwigheid. Kees had een flinke wond aan zijn onderarm maar hield er geen blijvend letsel aan over. Kees en ik rijden naar het bureau. Ik kijk Kees aan. ‘Hier zijn we goed vanaf gekomen Keessie’, zeg ik tegen hem. Kees is zichtbaar aangeslagen, de anders zo praatzame Kees is opvallend stil.

De verdachte werd later niet veroordeeld, maar ontoerekeningsvatbaar verklaard. Hij hield in de rechtszaal zelf een pleidooi dat kant noch wal raakte en schoffeerde diverse keren de officier van justitie en de rechter door deze telkens te onderbreken. Hij had in zijn tas nog diverse messen en slagvoorwerpen zitten en was stellig van plan om ons letsel toe te brengen. De werkelijkheid was anders dan wat de burgers zagen. Helaas kunnen we dit niet altijd uitleggen.

Het artikel werd vandaag 10/09/13 ook overgenomen door het AD.nl

http://www.ad.nl/ad/nl/1038/Rotterdam/article/detail/3524931/2013/10/10/Menigte-wilde-Rotterdamse-agenten-lynchen.dhtml

7 opmerkingen:

  1. Piet,

    Ik denk dat jij veel begrip veroorzaakt bij de burgers die normaal geen verstand hebben van het politiewerk en maar met de menigte mee schreeuwen.
    Al zou er maar een van hen veranderen door je verhalen, dan is het al weer eentje.

    Mooi geschreven politieverhalen! Ik zie uit naar de volgende.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hallo Piet, deze melding herinner ik me als de dag van gisteren. Ik werkte zelf bij de RET toentertijd. Ik hoorde vlak voor dat we het hoofdkantoor binnengingen de melding over de portofoon. De desbetreffende collega riep dat de politie met spoed en 'getrokken wapens' naar het station moest komen. Wij zaten in de stad en konden niet snel die kamt op. Later tijdens de debriefing hoorde iedereen wat er gebeurd was. Ik was eerlijk gezegt blij dat ik geen dienst had op het betreffende station. En het publiek heeft altijd haar woordje klaar, dat heb ik ook meerdere malen mee mogen maken.
    Gelukkig is het voor jullie goed afgelopen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hallo Jeroen, dat was me de melding wel inderdaad. Zo kwam hij inderdaad ook binnen bij ons. De getrokken wapens waren voor ons de lange wapenstokken. Schieten had gemogen, maar was geen optie omdat dit levensgevaarlijk was door de vele aanwezige staalbinten op het metrostation. Door ricochet (kaatsen van de kogel tegen het staal) zou deze het publiek kunnen verwonden.
      Wat waren we blij dat de collega's van de RET zo goed geholpen hebben. Anders was het toch echt anders afgelopen. Ik ben nog steeds in het bezit van de filmbeelden van destijds. Ik heb ze misschien wel 50 keer bekeken inmiddels. Het blijft apart om ze te zien.
      Bedankt voor je reactie.

      Verwijderen
  3. Ik heb altijd mijn twijfels als de media meldt dat de politie en conducteurs zomaar iemand aanvallen. Ik ga er altijd van uit dat er meer is gebeurt dan wat er geschreven wordt en dat blijkt dus duidelijk weer uit jouw verhaal. Jullie hebben echt een engel bij jullie gehad. Het geeft in ieder geval weer aan dat dit geen beroep voor mij is, want ik zou na zoiets niet meer aan het werk durven. Petje af voor jullie.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Heftige situatie, en inderdaad maar goed dat de profs elkaar steunden. Zou geen enkele van die gelijkhebbers die daar stonden te brallen dit lezen en denken;" ai, ik zat goed fout !" En zou die man of vrouw dat dan ook toegeven hier ?

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ooit was ik getuige van een dodelijke steekpartij op het metrostation Zuidplein.
    Vreselijk de inmacht, ik stond aan de overkant, ben getraind (IC) om hulp te verlenen.
    Kan me niet voorstellen dat men de dader op gaat hitsen ;)

    BeantwoordenVerwijderen