Copyright

Copyright P.Kats. Zonder mijn toestemming mogen mijn verhalen niet gekopieerd worden en/of gepubliceerd worden. Linken mag uiteraard wel.

maandag 26 mei 2014

Mens-erger-je-niet



Bepaalde dingen die ik zie of hoor, roepen bij mij zeer onprettige herinneringen op. Dat kan een bepaald liedje zijn die ik tijdens een reanimatie op de radio heb gehoord in een woning of een kinderspeelkleed waarin een slachtoffer door de dader was opgerold. Maar ook het bekende spel mens-erger-je-niet roept bij mij nog steeds herinneringen op.





Tijdens een avonddienst, tegen het einde van het jaar in de donkere dagen, krijgen we een melding van een meisje dat dreigt te stikken in iets. Er is een hoop paniek aan de telefoon en de meldkamer kan uit het gesprek niet opmaken wat er precies aan de hand is.
Wij zitten redelijk dicht in de buurt en rijden met spoed naar het adres aan de A straat toe.

Ter plaatse gekomen zien we een meisje van een jaar of 10 oud op de grond liggen. We zien dat ze al blauw aangelopen is. In de kamer is verder haar moeder, een vriendinnetje en een broertje aanwezig. Moeder is hevig in paniek en vertelt ons dat haar dochtertje een pionnetje van het spel mens-erger-je-niet in haar keel heeft zitten. Het meisje ademt niet meer en heeft tevens geen hartslag meer. Hierop starten wij direct met reanimeren. Voorzichtig probeer ik nog met mijn vinger in haar mond het pionnetje te vinden, maar ik voel niets. Ik geef een urgente status op mijn portofoon. Hiermee krijg je direct voorrang bij de meldkamer. Ik vraag met spoed om een ambulance en geef door dat we begonnen zijn met de reanimatie. Het is voor ons best lastig om een kind te reanimeren. Ten eerste omdat het een kind betreft en dat raakt je ! Ten tweede de kracht waarmee je moet reanimeren. Je kunt niet zo hard op zo’n klein lichaampje drukken zoals bij een volwassene, dus je moet daar heel goed rekening mee houden. Gelukkig komt na korte tijd het ambulancepersoneel ons versterken. We doen het volgens hen prima. Inmiddels is ook het mobiel medisch team aanrijdend, vliegen met de helikopter was niet mogelijk vanwege de weersomstandigheden.

Toch zijn ze vrij snel ter plaatse en wordt door de chirurg een drastische ingreep gedaan. Hij probeert nog met een sneetje in haar keel de luchtweg vrij te maken. Het is een dramatisch gezicht en je hoopt alleen maar op een goede afloop. Alles wordt klaargemaakt voor een spoedtransport naar het Sophia kinderziekenhuis. De brancard wordt door het ambulance personeel gehaald. Het betreft een kleine woning, die kort na de oorlog is gebouwd. Tot overmaat van ramp lukt het niet om de brancard via de smalle gang in de woonkamer te krijgen. Veel tijd is er niet over, dus besluiten we om de ruit van de woonkamer te vernielen. Gelukkig is de brandweer ook ter plaatse en met veel geweld wordt binnen korte tijd door hen de hele voorruit van de woning eruit geslagen. We hebben hierna een deken over het kozijn neergelegd en met een bezem snel het meeste naar buiten geslagen glas weggeveegd om een veilige doorgang te verzorgen.

Met spoed wordt het meisje overgebracht naar het ziekenhuis. Moeder gaat mee met de ambulance en het broertje en het vriendinnetje worden opgevangen bij de buren.
Wij blijven achter om het huis te beveiligen en te wachten op een afdichtingbedrijf.

Het mens-erger-je-niet spel is als stille getuige achtergebleven op de plaats des onheils. Eén groen pionnetje ontbrak. Uit later onderzoek blijkt dat het meisje het holle plastic pionnetje, gebruikelijk bij de goedkope variant van het spel, bij wijze van grap op haar tong had vastgezogen. Dit spelletje was misgegaan en het pionnetje was in de luchtpijp van het meisje terecht gekomen. Door de trechterachtige vorm van het pionnetje was dit muurvast in haar luchtpijp komen te zitten.

Helaas heeft het meisje het niet overleefd.


21 opmerkingen:

  1. Op zo'n moment wil je alleen maar vloeken en het spel door de kamer smijten denk ik.... arm gezin.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Altijd zwaar zulke berichten van kinderen

    BeantwoordenVerwijderen
  3. zo, daar word je als ouder even heel erg stil van....

    BeantwoordenVerwijderen
  4. brr, dat is inderdaad een verhaal met een vieze smaak... ik kan me voorstellen dat je niet zo graag mens-erger-je-niet speelt.
    Ik heb m'n kids maar weer eens verteld waarom ik niet wil dat ze kleine speelgoeddingetjes in hun mond nemen, al was het maar om het met kracht uit te blazen... het kwam over.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Gelukkig durf ik (al is het niet veel) nog steeds het spel te spelen hoor! Alleen de ongelukkige trechtervorm en het feit dat ze hol waren was het meisje fataal. Maar vergeten doe je het echt niet meer..

      Verwijderen
  5. Tranen in mijn ogen....wat verschrikkelijk......Ik heb er geen woorden voor.....Schrale troost dat jullie alles hebben gedaan wat jullie konden. Diepe respect voor jullie maar verschrikkelijk voor de moeder en rest van de familie.....

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zijn inderdaad helaas niet de meest opbeurende gebeurtenissen, maar helaas wel realiteit.

      Verwijderen
  6. Lees je blogs altijd met veel interesse en heb al meerdere keren iets willen schrijven, maar heb vaak moeite om de juiste woorden te vinden. Om je te bedanken voor je inzet, voor al het goede werk dat jullie doen, voor de manier waarop je je verhalen leest en nog veel meer. Echt enorm BEDANKT.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hallo Sam, bedankt voor je mooie woorden !

      Verwijderen
  7. Heftig.
    Krijg er de rillingen van over mijn rug.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Tja Irene ik geloof het. Was inderdaad niet mijn favoriete melding. Toch heb ik hem geplaatst om mensen te laten lezen dat het werk van de politie niet altijd uit 'macht' bestaat, zoals sommigen ons wel eens neerzetten, maar ook wel uit 'onmacht'. En niet te vergeten de overige hulpverleners.

      Verwijderen
  8. Ik volg nu al een hele tijd u blog en lees u verhalen altijd met veel interesse. Bizar dat jullie dit allemaal mee maken en ik heb diep respect voor jullie politiemensen. Vandaag was ik aan het folderen met mijn vader voor zijn nieuwe glazenwassersbedrijf en kwamen wij een politieagent op de motor tegen. en hij vroeg '' wat bent u aan het doen?'' Wij hebben het hele verhaal uitgelegd aan de agent en ik kijk vandaag op u blog. Ja hoor, de politieagent die ons had aangesproken was u! Leuk om nu ook de persoon te zien wie deze verhalen schrijft. Ga hier mee door! Ontzettend interessant!

    Romy en Martin

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hallo Romy, ik moest lachen toen ik je berichtje las, wist gelijk wat je bedoelde. Dat was inderdaad in Nieuw-Beijerland. Ik ben voor 2 maanden gedetacheerd op bureau Oud-Beijerland in de Hoekse Waard. Even nieuwsgierig wat die dame en heer aan het doen waren haha! Veel succes met het werven van nieuwe klanten !

      Verwijderen
    2. Leuk een reactie terug te lezen van u! Gelijk heeft u, je hoort de laatste tijd de gekste dingen qua inbraken.. Toch wel fijn om te weten dat er hier in ons kleine dorpje ook politie is die dat in de gaten houd! Mijn vader en ik discussiëren en praten vaak over uw blog en vinden het belangrijk dat er politie is, die ook daadwerkelijk op straat te vinden is en mensen aanspreekt. Jammer dat we u niet gelijk herkende anders hadden wij graag een leuk praatje met u gemaakt! We hopen u (stiekem) toch nog een keer tegen te komen in Nieuw-Beijerland, maar dan niet zo boos kijken hahaha ;) Ik was toch wel even onder de indruk als er in een keer een politieagent op een motor aan komt rijden en ons aanspreekt terwijl wij erg onschuldig foldertjes aan het rondbrengen waren.

      Romy

      Verwijderen
  9. Wat verschrikkelijk. Mijn kinderen hebben altijd geleerd geen kleine dingen in de mond te stoppen. Ons mens-erger-je-niet heeft dichte, houten pionnen, Dat is veiliger. En toch zien ze kans ergens bijna in te stikken. Mijn dochter, toen 1,5 jaar, mocht een hapje van een banaan nemen. Het schot in het verkeerde keelgat. Ik hield haar op de kop, sloeg voorzichtig op haar rugje. Heb haar over mijn knie gelegd en het nog eens geprobeerd. Toen riep ik mijn man. Hij maakte zijn wijsvinger krom als een haar en kon het stukje banaan eruit halen. Ben nog nooit zo bang geweest. Nu is ze 13 en ben ik er niet meer bang voor. Inmiddels vertelt ze mij hoe ik EHBO moet doen, heeft ze een cursus van gehad is is gediplomeerd.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik heb het verhaal voorgelezen aan mijn 10 en 12 jarige kinderen. We zijn er allemaal van onder de indruk. Het onderstreept nog maar eens waarom je als ouder zo streng moet zijn dat ze niets in hun mond stoppen ook al zijn ze wat groter aan het worden. Zal nooit vergeten dat ik als puber al zuigende aan een pen ooit eens de dop die daarvan losschoot doorgeslikt heb. Krijg het er nog steeds benauwd van als je bedenkt hoe dat af had kunnen lopen in mijn eentje op mijn kamertje...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het Is inderdaad een triest verhaal, maar helaas ook de harde werkelijkheid. Ik had ook liever gehad dat eronder stond "ze overleefde het gelukkig wel". En ik geloof dat jezelf dat altijd blijft herinneren...

      Verwijderen
  11. Mooi en triest tegelijk Piet deze hartverwarmende reacties. gr van Han, de Limburgse wijkagent

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Zeer triest om te lezen maar verder geniet ik van je verhalen Piet, lijkt wel of alle Rotterdamse agenten goede schrijvers zijn uw collega B.de Raaf schrijf ook van die gave boeken. Ga door want het geeft een goede indruk van de mensen die bij de politie werken!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel Arthur voor het compliment !!

      Verwijderen