Copyright

Copyright P.Kats. Zonder mijn toestemming mogen mijn verhalen niet gekopieerd worden en/of gepubliceerd worden. Linken mag uiteraard wel.

maandag 10 februari 2014

De dood ingejaagd

De Cito-toetsen staan dinsdag weer voor de deur. Elk jaar gaan ouders van kinderen, die in groep 8 van de basisschool zitten, weer vernemen van de leerkrachten op welk niveau hun kinderen door kunnen stromen naar het voortgezet onderwijs. Veel ouders zullen het advies van de leerkrachten overnemen en hun kinderen ook op dat niveau in laten stromen op het voortgezet onderwijs. Maar er zijn ouders die vinden dat hun kind, ondanks de Cito-score, op een veel hoger niveau op het voortgezet onderwijs geplaatst moet worden. Een aantal kinderen blijkt dit niveau toch aan te kunnen, maar de meesten ervaren na een aantal jaren dat hun kind dit hoge niveau niet aankan en lager geplaatst moet worden. De gevolgen van extreme prestatiedwang kunnen desastreus zijn.

We krijgen een melding van ouders die vinden dat hun zoon, Jan (gefingeerd) de laatste tijd onhanteerbaar is, te laat thuiskomt, spijbelt en zich met duistere zaken bezig houdt. Of we als politie hier over willen komen praten.
We stappen een prachtige vrijstaande villa binnen en ontmoeten daar een gezin, vader Bert en moeder Truus, dochter Lies van 18 jaar oud en Jan van 14 jaar oud (namen gefingeerd).
We horen het verhaal van de vader Bert aan die in korte bewoordingen vertelt hoe goed dat ze het hebben. Een welgesteld gezin, waarvan beide ouders hard werken, een meer dan modaal salaris verdienen, drie keer per jaar op vakantie gaan en de beide kinderen alles krijgen wat hun hartje begeert. Kortom, alles zou goed moeten zijn, maar hun zoon valt uit de toon. Hij doet niet wat zijn vader of moeder zeggen, terwijl hij toch alles krijgt, en presteert slecht op school, sterk onder zijn doen. Tot slot vertelt Bert dat hij een voorbeeld moet nemen aan zijn grote zus Lies, die studeert aan de universiteit en uitmuntende cijfers heeft. Verder blinkt Lies uit in het bespelen van haar viool en maakt ze kans om toegelaten te worden tot het conservatorium. Jan is duidelijk een vreemde eend in de bijt. Jan had een Cito-score voor VMBO, maar is door zijn ouders min of meer gedwongen om de HAVO te gaan doen. Volgens Bert en Truus nog eigenlijk te laag, want Jan moet eigenlijk gewoon op het VWO zitten.

Als we Jan apart nemen, ben ik toch eigenlijk wel nieuwsgierig wat zijn verhaal is. Het blijkt dat Jan de HAVO eigenlijk helemaal niet aan kan, ondanks dat hij zijn uiterste best doet.
Als ik zijn Cito-score vraag kom ik tot de conclusie dat dit nooit een score van het VWO kan zijn, eigenlijk ook niet van de HAVO.
Elke dag moet Jan horen hoe goed dat zijn zus presteert en hoe slecht dat Jan presteert. Elke dag krijgt hij te horen dat hij alles krijgt van zijn ouders, maar desondanks met zijn pet ernaar gooit. Jan zoekt zijn heil bij zijn vrienden en blijft liever van school weg. Hij vertelt liever iets met zijn handen te doen, in de installatietechniek of in de metaaltechniek. Als ik vraag of hij dit tegen zijn ouders verteld heeft, haalt hij zijn schouders op. Hij vertelt dat hij uitgekafferd wordt en het niet in zijn hoofd moet halen om zo iets beneden niveau te gaan doen. Ik heb echt met Jan te doen, want er zit een zielig ongelukkig ventje tegenover mij.

Mijn collega blijft bij Jan en ik probeer om Bert en Truus ervan te overtuigen dat ze eens een keer gaan kijken naar de achterliggende gronden van de slechte prestaties van Jan. Wat ik ook probeer met argumenten of tips, het is tevergeefs. Ik moet me als politieagent niet bemoeien met schoolzaken, omdat ik daar geen verstand van heb. Ze zijn er heilig van overtuigd dat Jan een goed stel hersens heeft en gemakkelijk VWO-niveau moet kunnen doen. Op mijn vraag of ze wel eens contact met school hebben gehad om te kijken of Jan op de goede plek zit, antwoorden ze dat school inderdaad geadviseerd heeft om Jan op het VMBO (werken/leren) te plaatsen. Ze zijn het hier uiteraard niet mee eens, omdat dit volgens hen veel te laag is.
Bert en Truus hebben beiden een universitaire opleiding en Lies studeert ook aan de universiteit. Het kan niet mogelijk zijn dat Jan straks een baan heeft als installatiemedewerker of een dergelijke ‘ondermaatse’ baan.

We verlaten de woning met een onbevredigend gevoel, omdat we niet verder gekomen zijn. We laten een doodongelukkige Jan achter, waarvan ik niet weet hoe ik hem op dat moment kan helpen.
We besluiten een stevige mutatie te maken en deze door te sturen aan de wijkagent om toch vinger aan de pols te houden.


De dag erop heb ik weer dienst, een avonddienst. Ik lees een mail van de wijkagent dat Jan wederom niet op school verschenen is en vermist wordt. Het houdt me echt bezig die dienst, temeer omdat ik een naar voorgevoel heb dat de vermissing wel eens langdurig kan worden.
Tot een paar uur later de meldkamer een melding uitgeeft aan een wagen in een ander district dat er een jongen zelfmoord gepleegd heeft. Vraag me niet hoe, maar mijn gevoel zegt dat dit Jan wel eens kan zijn. Ik pak het bericht van de wijkagent erbij en lees het signalement. Ik bel de meldkamer en vertel hen dat we in ons district een jongen missen. Ik geef ze het signalement door en de kleding die hij aanhad. Nog geen 10 minuten later krijgen we het telefoontje dat Jan gevonden is, dood. Ik krijg van de meldkamer de opdracht om het slechte nieuws te gaan brengen.

Samen met een collega, die er gisteren niet bij was, rijden we naar de woning van Jan. Ik vertel de collega dat ik gisteren bij Jan geweest ben en wat mijn gevoel erover is.
Als we binnengelaten worden, vertel ik Bert, Truus en Lies vrijwel direct dat we slecht nieuws komen brengen over Jan. Ik vertel ze dat Jan zelfmoord gepleegd heeft en vertel ze hoe het precies gegaan is. Het is een moment stil en ik wacht de reactie van hen af.

Bert kijkt me emotieloos aan en zegt: “Ja, het is zijn eigen keus!
Ik weet niet hoe mijn gezichtsuitdrukking geweest is, maar ik was verbijsterd en uit het veld geslagen door de koele reactie van Bert.
Truus zegt niets en gaat op de bank zitten naast Lies en slaat een arm om haar heen. Ik bespeur bij Truus en Lies wel emotie, maar zij houden zich kennelijk in.
Normaal gesproken neem ik voor de confrontatie (het herkennen van een familielid) familie mee, maar door de hele situatie besloot ik zo snel mogelijk weg te gaan.



De confrontatie heb ik overgelaten aan andere collega’s.

 

17 opmerkingen:

  1. Jeetje Piet, wat moet dat heftig geweest zijn voor jou en je collega's!
    Het is intens triest dat mensen zoveel gewicht geven aan "verwachtingen van de buitenwereld" , het tekent onze samenleving. Als hulpverlener voer ik ook regelmatig gesprekken met ouders over hun kinderen en weet hoe lastig dit kan zijn! Jij hebt gedaan wat je kon!
    Hopelijk is je volgende verhaal weer wat vrolijker, dat heb je wel nodig om wat je in je vak tegenkomt weer te kunnen relativeren! Succes!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dit zijn echt de droevige verhalen, net als de jongen die zelfmoord pleegde omdat hij de ruzie en strijd tussen zijn gescheiden ouders niet meer aankon.
    Je ziet het gebeuren en kan er zo weinig aan doen,machteloos ben je als hulpverlener.Ik denk dan maar weer aan je eerdere blog met het meisje op de brug,

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heftig moment moet dat zijn geweest voor de ouders van Jan en voor jou. Ik hoop dat het ook goed gaat met jou en deze ervaringen een plekje kan geven.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik lees je verhalen altijd, en deze ook voor aan mijn moeder. Ze barst altijd in tranen uit. Soms van geluk en soms van verdriet.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Goed dat je met je blog laat zien hoe bizar het politiewerk kan zien en met welk onmenselijk leed politiemensen te maken krijgen. Het werk is bizar en zal dat ook blijven maar door te laten zien wat dit met politiemensen doet moet het beeld over die politie veranderen ! Ga zo door ! Een collega

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Het is triest voor woorden dat dit overkomt by een jongen dat nog een heel leven voor zich had. Deze jongen was niet slecht of ziek. Het zyn de ouders die ziekelijk bezig waren om hun eigen belangen. Zy moeten in therapie. Ook leren luisteren naar je kinderen i.p.v. naar anderen zoals de school. Deze ouders dragen voor de rest van hun leven een schuldgevoel met zich mee. Voor de politie heb ik alleen maar lof en respect zoals zy hiermee zyn omgegaan. Dit soort verhalen hoor ik maar veel te weinig.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. als ik het verhaal van Piet zo lees dan weten die mensen niet wat schuld gevoel is als ze zo nuchter reageren en de hulpverleners er meer van slag van zijn dan de ouders respect voor de hulp verleners

      Verwijderen
  7. Wat voel je je dan machteloos. Je kunt het benoemen en hopen dat het wordt opgepakt. Deze ouders leefden alleen voor de buitenwereld en waren blind voor het geluk van hun eigen kind. Zelfs bij zijn dood krijgt hij niet de respect en liefde die hij bij leven zo nodig had. Nee want wat zal de buurt wel niet zeggen dat hun kind zelfmoord heeft gepleegd? Respect voor het werk dat jullie doen en lof voor de manier hoe je dit hebt aangepakt. Hadden de ouders maar een luisterend oor gehad!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. ~ Bert kijkt me emotieloos aan en zegt: “Ja, het is zijn eigen keus!" ~

    Dat was mogelijk ook het enige waar hij zijn beslissing in kon nemen... Rust zacht "Jan". En Piet, voor jou veel sterkte met de verwerking van dit leed.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Piet, wat een verschrikkelijke gebeurtenis. Dank je wel, dat je dit zo mooi hebt beschreven. Vreselijk voor je om dit nieuws aan de ouders en zus te moeten brengen. Jij zult zelf ook steun nodig hebben om dit te verwerken, dat doe je al door het op te schrijven en te delen met anderen. Ik wil graag je verhalen blijven lezen! Heel veel sterkte (en soms ook even zwakte) om dit belangrijke werk aan te kunnen. Ongetwijfeld verandert er nu - te laat maar toch - iets in dit gezin. Zelf probeer ik als leerkracht en therapeut in het onderwijs kinderen en hun gezin te begeleiden, zodat dit soort afschuwelijke stukgelopen verhoudingen tussen kinderen en ouders kunnen verbeteren. Dank je wel Piet. Issa

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Dank je wel Piet dit bericht moet ik laten lezen aan een goeie kennis van mij, haar dochter is volgens de cito toets geschikt voor het VMBO maar haar moeder wel absoluut dat ze naar de HAVO gaat ondanks de gesprekken op school. Dit is een resultaat als ouders niet willen luisteren en het kind op de toppen van hun tenen moeten lopen dat kan nooit goed gaan. Dit verhaal over Jan is een goed voorbeeld als ze niet mee kunnen komen op school. Mijn dochter is ook getest voor VMBO en ik zeg elke keer tegen haar meid doe rustig aan dan doe je er een jaartje langer over, ze komt nu thuis met mooie cijfers en daar ben ik trots op. Je kan geen hoge eisen stellen aan je kind als ze daar de capaciteit niet voor hebben. Wees überhaupt altijd trots op je kind als ze door willen leren maakt niet uit wat ze willen leren. Dit verhaal maakt wel duidelijk dat mensen die een goed leven hebben zich schamen als hun kind een lagere opleiding krijgt als wat ze zelf hebben gehad, dochter de hemel in prijzen en zoonlief letterlijk en figuurlijk de grond intrappen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hans, ik ben het roerend met je eens. Ook dat het arme kind zich altijd buitengesloten heeft moeten voelen. Niet iedereen kan een professor worden, zeer triest dit allemaal. En dan nog die reactie van die 'vader'.............

      Verwijderen
  11. Ouders moeten eens leren luisteren naar hun kinderen en in dit geval ook naar school.heb te doen met de mensen die dit bericht mogen /moeten brengen sterkte jongens

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat is er nu belangrijker? Het geluk van je kind die zich op zijn plek voelt, en mee kan komen qua prestaties, of wat de buren ervan gaan vinden als blijkt dat de zoon van de buurman iets doet in de installatietechniek? Wil niet vervelend zijn, maar het zijn meestal de buren die hem als eerste hadden gevraagd om naar een kapot iets te komen kijken en het voor hun te maken, dan dat ze een duur bedrijf laten komen... sommige mensen denken alleen prestatiegericht, en willen de schijn ophouden, maar staan niet stil bij wat hun kinderen aankunnen en wat hun gelukkig maakt.. misschien toch maar weer een stukje van de vroegere tijden invoeren, waarin het welzijn en geluk van het kind vooraan stond?

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Wat ben ik blij dat ik mijn kinderen zelf de keuze laat maken zodat ze met plezier naar school gaan Deze jongen had zo gelukkig kunnen zijn als zijn keuze gerespecteerd werd Ik snap zulke ouders niet Wat is nu belangrijker je eigen belang of het belang en geluk van je kind En dan nog hoe ze reageerden op het bericht Heel triest dat ze totaal geen gevoel hebben terwijl zoon lief het achteraf gezien wel had en zoals ik tussen de regels door lees op een verkeerde manier aandacht vroeg maar wel heel begrijpelijk Rust zacht jongen hoop dat je je rust nu gevonden hebt

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Wat een heftig verhaal weer. Zo zonde van een jong leven dat niet zo had hoeven aflopen als zijn ouders beter naar hun kind hadden gekeken en hun eigen droombeeld daarvoor opzij hadden kunnen zetten.
    Wat zal jij je (weer) machteloos gevoeld hebben. Blijf schrijven, je maakt heel wat los bij de mensen.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Vreselijk verhaal ........... wat een stumper .........
    En ze hadden het allemaal zo mooi en goed kunnen hebben.

    Dit ......... is een monsterlijke vorm van (verborgen) ernstige kindermishandeling dat mijns inziens veel te weinig aandacht krijgt !
    Intens triest voor die arme jongen maar er werd niet bepaald van hem gehouden zoals normaal te doen gebruikelijk zou zijn geweest.
    En z'n zus, tja ...... die was kennelijk perfect en dat werd er bij die jongen heel goed ingestampd.
    Gewoon te walgelijk voor worden, wat een stelletje ...... ik word gewoon woest als dit lees.
    Deze mensen zijn het predikaat "ouders" absoluut NIET waard.

    Ik kan er helaas over mee praten want ik ben zelf het slachtoffer (geweest) van zo'n "perfecte" zus en een dito stel ouders.
    Alleen was ik het oudste kind en had het niets met studie te maken (ik kon beduidend beter studeren dan mijn zus), maar voor de rest kan ik het maar al te goed herkennen !
    Mijn vrouw en ik deden alles fout en mijn zus en haar man deden alles perfect, punt uit !
    Ik heb besloten om definitief te kappen met mijn ouders, zus en mijn hele kleffe familie in 2000, een beslissing waar ik tot op de dag van vandaag geen minuut spijt van heb gehad !!!
    M'n kinderen hebben dankzij die beslissing geen grootouders, ooms of tantes gehad maar het zijn goede volwassen kinderen geworden die hier in het geheel niet onder hebben geleden. En wij houden van allebei onze kinderen precies evenveel !

    BeantwoordenVerwijderen