Copyright

Copyright P.Kats. Zonder mijn toestemming mogen mijn verhalen niet gekopieerd worden en/of gepubliceerd worden. Linken mag uiteraard wel.

maandag 17 februari 2014

ACAB, basterds of hulpverleners?


A.C.A.B. is de afkorting van de Engelse slogan All Cop(per)s Are Bastards (vertaald: Alle politieagenten zijn klootzakken). In plaats van de afkorting wordt ook wel de code 1312 gebruikt, naar de positie van de letters van de afkorting in het alfabet. De slogan en afkorting wordt gebruikt in jongerensubculturen, zoals voetbalhooligans, punks, skinheads en anarchisten en komt voor in tatoeages van gevangenen, in graffiti, op posters en op T-shirts en in namen van muziekgroepen en hun werken.


Onlangs zat ik in de skilift in Frankrijk, toen mijn oog viel op een stickertje wat op de ruit van de cabine geplakt zat. Het stickertje met A.C.A.B. en de afbeelding van een politieagent. Ik moest er om glimlachen, want mijn gedachten gingen terug naar een melding van een ongeval met een auto, waarop een soortgelijk stickertje geplakt zat. 

Ik krijg een melding van een ongeval op de rijksweg, waar een eenzijdige aanrijding heeft plaatsgevonden boven op de fly-over van een verkeersplein. Ik ben als motorrijder als eerste ter plaatse en zie een totaal verwrongen stuk blik, wat eerst een auto was, tegen de vangrail staan. Een getuige meldt dat de bestuurder nog in het voertuig zit.

Wat me wel opvalt is dat het een opgepimpt klein sportautootje is (was) en er nog twee stickers op de achterkant van de kofferklep prijken. De eerste is de sticker met ACAB en de tweede met de afbeelding van een plassend mannetje over het logo van de politie. De eerste gedachte die door me heen schiet is dat dit typisch zo’n straatracertje is, die zichzelf te pakken heeft en natuurlijk veel te hard heeft gereden. En ook nog eentje die een hekel aan de politie heeft.

Met die insteek loop ik naar de passagierszijde en schrik eigenlijk. Achter het stuur zit een jongen met een bebloed en van pijn verwrongen gezicht. Ik roep direct naar de meldkamer en vraag met spoed een ambulance. Ik open het rechterportier en spreek hem aan. Wat ik uit zijn woorden kan opmaken is dat hij veel pijn in de borst heeft. Ik kan het toch niet laten om te vragen of hij met mij wil praten. Ondanks de pijn kijkt hij me fronsend aan. Ik vertel hem dat ik de stickers achterop zijn auto gezien heb en dat ik 'een klootzak' van de politie ben die hem nu wil helpen. Hij slaat zijn ogen neer en zegt niets meer. Maar gelukkig hebben we als hulpverleners de professionaliteit om, ondanks de minachtende stickers, het slachtoffer correct te behandelen zoals het in onze taakstelling is verwoord, hulp verlenen aan hen die dit behoeven.

Ik vertel dat ik als hulpverlener hem kom helpen, dat hij zich niet moet bewegen en de ambulance onderweg is. Ik probeer hem op zijn gemak te stellen en in ieder geval bij bewustzijn te houden. Ik heb echt medelijden met hem, omdat ik zie dat hij veel pijn heeft. 

Zijn gordel hangt los naast de deurstijl en het stuur is verbogen. Hij ademt zwaar en krijgt weinig lucht. Er bevindt zich een airbag in het stuur, die niet geactiveerd is, dus ik moet oppassen dat hij niet alsnog uitklapt. Gelukkig zit er, omdat het al een oude auto betreft, aan de rechterzijde geen airbag. Ik pak voorzichtig zijn hoofd vast en fixeer dit in afwachting van de ambulance.

De ambulance komt inmiddels aangereden en het ambulancepersoneel ontfermt zich over de jongen. Het ambulancepersoneel constateert vermoedelijk een gebroken borstbeen en de jongen heeft een fikse hoofdwond. Ze vragen de brandweer ter plaatse om het voertuig open te knippen. De collega van de ambulance hoor ik zeggen dat hij zijn gordel niet om heeft gehad, dus mogelijk inwendig letsel heeft, gezien het verbogen stuur.

Inmiddels spreek ik getuigen en hoor ik dat de jongen hen met hoge snelheid voorbij is gereden. Een getuige verklaart dat hij gezien heeft dat de auto met een veel te hoge snelheid de bocht in ging. Ondanks hevig remmen boorde de auto zich vervolgens tegen de rechterkant in de vangrail (juiste benaming is eigenlijk geleiderail). Hierna tolde de auto en klapte tegen de, aan de linkerkant gelegen, vangrail aan.

Niet lang daarna verschijnt de eerste brandweerauto en beginnen de brandweermensen aan stabiliseren en het openknippen van de auto.

Met een schepbrancard wordt de jongen uit de auto gehaald en met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. De jongen blijkt nog thuis bij zijn ouders te wonen. Ik bel zijn ouders op, die natuurlijk hevig schrikken. Ik vertel hen wat er gebeurd is en dat hun zoon naar het ziekenhuis gaat voor onderzoek.

Nadat de auto door de bergingsdienst is opgetakeld rijd ik naar het ziekenhuis om te vernemen hoe de toestand van het slachtoffer is.

Het blijkt dat hij inderdaad zijn borstbeen gebroken heeft, alsook diverse ribben.

In het ziekenhuis ontmoet ik de ouders van de jongen. Ik vertel precies wat er gebeurd is en dat we als hulpverleners met grote zorg hun zoon uit voertuig gehaald hebben en naar het ziekenhuis gebracht hebben.

Ook hier kan ik het niet laten om te vertellen van de stickers, die op de auto van hun zoon zaten. De term ACAB zei ze eigenlijk niets en het stickertje van het plassende mannetje is hen eigenlijk nooit opgevallen. Wel vertellen ze dat hun zoon regelmatig bekeuringen krijgt vanwege verkeersovertredingen en dat hij inderdaad altijd wel over de politie loopt te schelden. Maar ze vertellen ook dat ze tegen hem gezegd hebben dat het zijn eigen schuld is als hij bekeuringen krijgt, onder andere meerdere bekeuringen voor het rijden zonder autogordel.



Een paar weken later bezoek ik de jongen, die inmiddels thuis is uit het ziekenhuis. Ik heb nog wat vragen voor het proces-verbaal en voor de afhandeling van de schade.

We hebben een goed gesprek. De auto blijkt total loss te zijn en mag naar de schroothoop.

Na afloop schudden we elkaar de hand en bedankt hij mij voor alles. Ik vraag als hij een andere auto koopt of hij weer van die ‘mooie’ stickers op zijn auto gaat plakken. Hij moet glimlachen en schudt zijn hoofd.
Ik hoefde geen vermanend vingertje op te heffen of een preek te houden, ik had mijn doel bereikt.

 

7 opmerkingen:

  1. Het was een harde les voor hem, gelukkig heeft hij het er levend vanaf gebracht.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Beste Piet, ik ben het omgekeerde: een gepassioneerde 'politie-ambassadeur'.
    Ik herken als geen ander die anti-politie mentaliteit- doorgaans het meest aanwezig bij lieden die geregeld forse overtredingen maken en gevaarlijk en dwaas gedrag vertonen. Uiteraard zijn voor die mensen de politie hun grootste vijand.
    Maar het overgrote merendeel van de burgers weet vrijwel niets inhoudelijk over politie, en waar een politie functionaris mee te maken krijgt. Er is nauwelijks draagvlak, vooral ook met name vanwege gebrek aan kennis van de politie als gehele organisatie.
    Burgers lopen vaak vast op de zogenaamde 'politie-burger paradox': het is voor veel mensen niet mentaal te combineren, dat dezelfde politie functionaris zowel een proces verbaal uitschrijft voor een - in de beleving van de burger- een geringe verkeersovertreding- en tegelijkertijd iemands leven kan redden.
    Veel mensen komen helaas niet verder, dan overtuigd zijn dat Politie er genoegen in schept, 'burgertjes te pesten en hun zuurverdiende geld afhandig maken voor een kleine overtreding'. En mensen zijn vaak allergisch voor het gezag en intrinsieke macht en overwicht, die essentieel is voor het executieve politiewerk. Politie bestaat niet uit 'machtswellustelingen'- een illusie die leeft onder ontelbare burgers.
    Ik zet mij dagelijks in, om bij politie-tegenstanders hun beeld bij te stellen, en ze meer achtergrond info te verstrekken. Dat helpt vaak goed: het vermindert hun weerstand tegen politie.
    Aangrijpend verslag van je hierboven: zeer professioneel dat je jezelf niet door negatieve sentimenten liet leiden, - die stickers- en ondanks zijn houding ten opzichte van politie, jij hem evenveel goede zorg gaf ondanks alles.
    Veel respect!
    Ik volg al je blogs, ik heb veel vrienden bij politie. het heeft mijn volle aandacht!
    Veel sterkte en dank voor altijd jouw openheid en het delen van jouw werk ervaringen!
    Hartelijke groet, Pierre Hendrix, Bussum

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Pierre, wat geweldig verwoord en een mooi compliment ! Ik word hier helemaal warm van ! Bedankt ! groetjes Piet

    BeantwoordenVerwijderen
  4. http://www.dumpert.nl/mediabase/6589208/7673490e/acab.html

    Kwam vandaag dit plaatje tegen en moest gelijk aan jou blog denken :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha een leuk plaatje Mark. Dat ziter er tenminste beter uit !!!

      Verwijderen
  5. Hoi Piet,
    ik ben een grote fan van jou en je blog! Ik lees hem omdat de verhalen interessant, spannend maar VOORAL erg leerrijk zijn! Je krijgt als burger meer inzicht in het 'waarom' van bepaalde zaken en dat is belangrijk. Jammer genoeg neemt niet iedereen de moeite om eerst eens na te gaan wat er achter een bepaalde reactie of maatregel van een agent zit. Ik heb wel een vraagje voor jou: als ik een politieagent (meestal zijn het er eigenlijk altijd 2 tesamen) tegenkom, lach ik altijd vriendelijk of zeg ik vriendelijk goeiendag. Ik denk dan altijd: dan zijn toch minstens één burger tegengekomen vandaag die niet onvriendelijk of gemeen deed tegen hen. Maar NOOIT zeggen ze vriendelijk goeiendag terug of lachen ze terug. Ze bekijken me altijd erg vies en lijken te denken: 'wat voert die nu weer in haar schild'. Heb je daar een verklaring voor? Misschien belangrijk om weten: ik leef ik België.
    Groetjes,
    Elke

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hallo Elke, bedankt voor het compliment. Jammer om te horen dat je op deze manier bejegend wordt. Ik heb in ieder geval die gedachten niet en lach of groet gewoon terug. Volgens mij is goed contact met de burger het belangrijkste, want daar moeten we ook de informatie vandaan krijgen als er iets gebeurd is. En dat lijkt me bij de Belgische collega's toch ook precies zelfde ? groetjes Piet

      Verwijderen