Copyright

Copyright P.Kats. Zonder mijn toestemming mogen mijn verhalen niet gekopieerd worden en/of gepubliceerd worden. Linken mag uiteraard wel.

maandag 2 februari 2015

De gelaarsde voet

Een melding van een aanrijding met gewonde(n), waarbij sprake is van ernstig letsel geeft toch een zekere spanning als je er op weg naar toe gaat. Met de informatie, die een mobilofonist van de meldkamer je meegeeft, probeer je in je hoofd een beeld te schetsen van wat je gaat aantreffen.

De gedetailleerde informatie, die de meldkamer bij deze melding vermeldt, veroorzaken koude rillingen over mijn lijf.

We zijn tijdens een zomerse avonddienst laat met het avondeten. Het is best wel druk geweest met meldingen en ik geniet samen met Anja en Roel van de Verkeerspolitie en twee collega’s van het KLPD verkeerspolitie Breda (de huidige Landelijke Eenheid) nog van een lekkere bak koffie. Ik heb deze avonddienst motorsurveillance en genoemde collega’s bemensen twee politieauto’s. Na gezellig nagetafeld te hebben gaan we voor het einde van de dienst nog ‘even’ een uurtje surveilleren.

Als ik op de motor stap en de snelweg oprijd hoor ik een melding van een aanrijding met een gewonde op de snelweg. Er is een motorrijder door een auto aangereden en er wordt gezegd dat het een politiemotor betreft. Ik hoor aan de stem van de mobilofonist dat het ernstig is als hij er tevens bij vermeldt dat de motorrijder zijn been er afgerukt is en de politieman ernstig bloed. Er is een getuige ter plaatse die het been inmiddels heeft afgekneld. We worden met spoed verzocht, evenals alle andere hulpdiensten. Ik meld bij de meldkamer dat ik ter plaatse ga en vol gas rijd ik met toeters en bellen naar de plaats van het onheil.

Als ik ter plaatse kom zie ik een politiemotor onder de vangrail in de middenberm liggen. Ik zie dat het een motor van de wijkpolitie betreft en loop naar Anja en Roel toe, die inmiddels bij de gewonde collega zitten. Dan slaat de schrik me om het hart. Ik zie dat de collega Hans is, mijn oude ploegmaatje van district Zuid. Met grote ogen kijkt Hans me aan. De altijd vrolijke en babbelende Hans ligt daar. Ik mis een motorlaars en een stuk been. Door snel ingrijpen van een voorbijganger, een militair, is voorkomen dat hij dood zou bloeden. De militair heeft onmiddellijk na de aanrijding een knevel om zijn been gedaan om het bloeden te stoppen.

Hans roept: “Hé Piet, jij bent ook van de partij? Gezellig!” Maar zo gezellig vind ik het niet. Ik ga naast Anja zitten als ik Hans hoor vragen hoe het met zijn voet is. Ik hoor Anja zeggen dat hij moet blijven liggen, totdat de ambulance komt. Maar Hans kennende is hij niet tevreden met het antwoord. Anja geeft naar zijn zin veel te weinig antwoord op zijn vraag. Dan richt Hans zich tot mij en vraagt of hij even naar zijn voet mag kijken, want hij heeft zo´n pijn. Ik kijk Hans aan en zeg dat het niet best is met zijn voet. Hans kijkt mij indringend aan en zegt: “Piet, ik wil nu een eerlijk antwoord! Wat is er aan de hand?” Ik vertel Hans dat zijn voet eraf is en het er slecht uit ziet. Met nog grotere ogen kijkt Hans mij aan, slaat vervolgens zijn handen voor zijn gezicht en roept: “Mijn God, zeg maar niks meer!” Hij barst in snikken uit.

De ambulance en het traumateam arriveren en Hans wordt in de ambulance ingeladen. Samen met de trauma-arts gaan we op zoek naar de laars en vinden deze ook. Voorzichtig maken we de laars open en tillen de sok met de voet en een stuk been eruit. De aanblik hiervan staat op mijn netvlies gebrand. Wat ik later begreep is dat iedereen met verbijstering heeft gekeken toen de trauma-arts de voet met daaraan de restanten uit de sok haalde.

Dan komt stukje bij beetje de gruwelijke waarheid boven tafel. Hans blijkt tot twee keer toe expres te zijn aangereden door de bestuurder van een auto, die hij een stopteken gegeven had. Bij de tweede keer kon Hans zijn motor niet meer onder controle houden en kwam ten val. Als ik deze informatie hoor voel ik een enorme boosheid in mij opkomen. Ik stap op de motor en ga weg van de plaats van de aanrijding. Het wordt mij een beetje teveel en ik ga op zoek naar de dader. Het schijnt dat hij, na de aanrijding, het havengebied is ingereden en straatje voor straatje scan ik de omgeving af. Het is denk achteraf maar goed dat ik hem niet tegengekomen ben op dat moment. Dan komt de melding dat er in de X straat in het havengebied een auto in de brand staat. Ik rijd er naar toe en het gaat om de bewuste auto, die gestolen blijkt te zijn. Van de dader ontbreekt elk spoor.

Het werd een lange avonddienst en samen met de collega’s van het KLPD en Roel en Anja praten we nog even na. Wat een op z’n zachtst gezegd, dramatisch einde van deze dienst. Een heftig incident kan best hard aankomen. Maar als het een bekende collega van je betreft komt het des te harder aan. Veel collega's (hulpverleners) zullen dit herkennen.

De dader werd later opgepakt. Hij verklaarde dat hij niet aangehouden wilde worden, omdat hij een weekendje Center Parcs had geboekt en dit niet mis wilde lopen. De voet van Hans kon niet meer aan zijn been gezet worden. Hans krijgt ‘levenslang’ en moet uiteindelijk de dienst uit.

De militair die Hans zijn leven redde kreeg het rode erekoord uitgereikt, een militaire onderscheiding, voor zijn heldhaftig optreden.

(deze blog is met toestemming van Hans geplaatst, volgende blog 16 februari)

 



9 opmerkingen:

  1. Verdomme, wat bestaan er toch een schoften. Waar is de dader uiteindelijk voor vervolgd en wat was de sanctie?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zo blijkt maar weer eens dat er meer gekken los rondlopen dan dat er vast zitten. Wat een zieke dader, en dat vanwege een weekendje Center Parcs. Als hij zich gewoon gedragen had, had hij dat weekendje ook niet misgelopen en was Hans ook gewoon nog in orde!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hans heeft een buitengewone hoge prijs betaald voor het doen van z'n dagelijkse werk. De aap wilde aanhouding voorkomen vanwege het feit dat de auto was gestolen. Hoe kun je anders een weekend Centre Parcs mislopen als de aanhouding gewoon een routine check is die misschien 5 minuten van z'n tijd had gekost ? Ik vraag me af of Hans ook wist dat die auto gestolen was en hem om die reden aan had willen houden. Als bekend is dat er goed stront aan de knikker is met de aan te houden auto, is het dan niet veel veiliger om de aanhouding over te laten aan collega's in een auto ?? Hier had de dader tot zeker 2025 en wellicht langer een onaangenaam verblijf tegemoet kunnen zien in een van de concentratie-kamp achtige Correctional Centres in een van de lugubere barakken omgeven door kilometers prikdraad. Wens Hans veel sterkte van mij !

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Jeetje wat een heftig verhaal Piet, verdrietig en stil word ik ervan, hoe weinig respect voor elkaar is er nog in onze samenleving. Hoe knap van jou om toch weer door te gaan vóór die samenleving, chapeau! Voor je collega Hans heel veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een verhaal. Wel erg goed dat er door een militair voor komen is dat Hans niet was overleden (ter plekke) maar dat je door de schuld van een idioot de rest van je leven gehandicapt bent geraakt terwijl je aan het werk was. Moedig dus ook dat jullie dit verhaal delen, ik neem aan dat de verdachte een flinke straf heeft gekregen? Verder wens ik Hans het allerbeste met zijn leven.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Gebeurt niet vaak. maar hier heb ik echt geen woorden voor :-(
    K(letter tussen de t en de v)T

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Sjonge wat een verhaal! Ziek dat dit moest gebeuren...
    Het blijkt maar dat elk beroep zijn voor en (heftige) nadelen heeft.

    BeantwoordenVerwijderen